Sokken

Soms opeens kan ik ontroerd zijn over iets kleins, iets simpels.
Soms opeens is de wereld weer een stukje groter voor de kinderen.
Soms opeens zijn de kinderen weer een stukje groter dan ik denk dat ze zijn.
Soms...

Van de week was zo'n moment. Oma paste op, gezien ik zelf op bed lag (vanwege die heersende griepepidemie). We kwamen net uit bed met z'n allen en mijn moeder zocht haar sokken... dat ze deze zocht deelde ze ook met ons: "Waar zijn oma's sokken nou?" Een korte zin tussen al onze drukke bezigheden en gedachten door. Een zin waar we zelf verder geen notie van namen.

Oma zocht verder, ik probeerde de kinders van slaapzak te ontdoen (wat finaal mislukte) en Eline wou niet bij mij komen. Ze liep rond met een serieus gezicht en liep de kamer in en uit en keek rond. En opeens stond ze daar met nog steeds dat serieuse gezicht maar ook wel met een glimlach in haar ogen, want in haar hand had ze een paar sokken.... voor oma!

Ik was verbaasd over de oplossing die ze gevonden had voor het probleem van oma. Dat ze kon bedenken dat mama's sokken oma wel zouden kunnen helpen. Ik was ontroerd hoe groot mijn kleine meisje al is en ze is nog geen 2, maar zo hulpvaardig, zo slagvaardig. Ik ben trots op mijn kleine grote dame!

Beer, krokodil en glijbaan!

Zoals ik iets eerder al schreef, moet je soms alles uit de kast halen om de dag tot een succes te maken. De kinderen hebben nu het zo koud is buiten niet de beweging die ze normaal wel hebben (ok.. Eline dan wel want die liep naar de winkels heen en terug, maar Rutger weigerde maar ook een stap te zetten buiten!). Dus het was weer tijd voor De Glijbaan. En daar gingen ze, Eline, de krokodil en de egel. En Rutger en zijn Beer. Rutger heeft 25 minuten gegiecheld, geklommen, gegeleden, gek gedaan, gestunt. Eline was vooral bezig met hoe krijg ik iedereen en mezelf op die glijbaan zonder dat het me teveel energie kost (samengevat: Mama, keer... glijen... mama krokodil, mama helpen.). De energie zijn ze kwijt, aan het eind waren ze niet meer te houden, giebelend, liepen ze de glijbaan op en af, storte zich boven aan op de bank, maakten ronde dansjes (op de glijbaan) en lieten zich vallen.

Tafel

Hoera we hebben onze tafel! Dit betekend nu dat we uren aan onze tafel zitten te spelen en te puzzelen, spelletjes doen en lezen..... maar ook:

DAT WIJ NU HET LICHT AAN EN UIT KUNNEN DOEN!

(dus Erik bedankt! Onze energie rekening gaat met sprongen omlaag!)

Nieuwe jaar, nieuwe kansen!

Het nieuwe jaar is begonnen. Anders een nieuwe job! Ik thuis gestructureerder en ook dat blijkt goed te werken (overdag het huishouden en in de avond mijn cursus...) Eline is zindelijk overdag (tuurlijk er zijn nog wel de ongelukjes zo eens in de twee weken, maar over het algemeen gaat het goed en geeft ze alles zelf aan). Maar Rutger wou tot een paar dagen geleden maar af en toe en vaak zonder enig resultaat... maar nu opeens hebben wij vele gevulde potjes op een dag, vandaag zelfs een dag zonder poepluier, maar alles in het potje! Wel dient het potje op de gekste plekken te staan (zie de foto's!). Hij vind het de normaalste zaak van de wereld, Eline vind het nogal bijzonder dat Rutger nu ook op het potje plast en poept en eist altijd even op dat ze het resultaat even mag bekijken. Kortom een grote stap voor Rutger. En Eline is aan het kletsen, ik weet niet hoeveel woorden ik nu al weer bij het lijstje kan toevoegen, maar ze kletst ons de oren van het hoofd af. Ze oefent nu de kleuren, Rutger snapt er niets van als ze opeens roept, wijst en gilt: KEEL (geel)... In dit voorbeeld had Rutger een geel blokje in zijn handen. Hij bleef maar zoeken wat zij bedoelde en zij bleef maar roepen!

op de salontafel!

Eigen huisje!

Soms zijn er van die dagen, dat de kinderen even niets willen, constant op elkaars lip zitten, niets van elkaar (en mij) accepteren, maar ook niet zelf kunnen spelen (welkom in de wereld met een vermoeide tweeling). En dan moet de truckendoos weer open! Zo een waar alles uit de kast moet komen en iets bedacht worden wat we of al heeeeeeeeeeel lang niet hebben gedaan of iets helemaal nieuws!

In dit geval iets wat we gedeeltelijk wel en niet hebbben gedaan. Het kleed over de tafel was een eeuwenoud idee, maar meestal kropen we er dan zo hard onderdoor achter elkaar aan dan was er groots plezier. Maar we hadden nog nooit als huisje beschouwd... zo een waar je lekker iets kan eten en drinken, waar je boekjes kan lezen, waar een kleedje ligt om lekker op te zitten, waar je kan knuffelen (!) en waar je gewoon veel plezier hebt!



ohw ja en vraag Eline maar niet om te lachen voor de foto, want dan krijg je haar dus zo op de foto:

of zo: