Sokken

Soms opeens kan ik ontroerd zijn over iets kleins, iets simpels.
Soms opeens is de wereld weer een stukje groter voor de kinderen.
Soms opeens zijn de kinderen weer een stukje groter dan ik denk dat ze zijn.
Soms...

Van de week was zo'n moment. Oma paste op, gezien ik zelf op bed lag (vanwege die heersende griepepidemie). We kwamen net uit bed met z'n allen en mijn moeder zocht haar sokken... dat ze deze zocht deelde ze ook met ons: "Waar zijn oma's sokken nou?" Een korte zin tussen al onze drukke bezigheden en gedachten door. Een zin waar we zelf verder geen notie van namen.

Oma zocht verder, ik probeerde de kinders van slaapzak te ontdoen (wat finaal mislukte) en Eline wou niet bij mij komen. Ze liep rond met een serieus gezicht en liep de kamer in en uit en keek rond. En opeens stond ze daar met nog steeds dat serieuse gezicht maar ook wel met een glimlach in haar ogen, want in haar hand had ze een paar sokken.... voor oma!

Ik was verbaasd over de oplossing die ze gevonden had voor het probleem van oma. Dat ze kon bedenken dat mama's sokken oma wel zouden kunnen helpen. Ik was ontroerd hoe groot mijn kleine meisje al is en ze is nog geen 2, maar zo hulpvaardig, zo slagvaardig. Ik ben trots op mijn kleine grote dame!