Eigen wil?!

De afgelopen weken zijn voor zowel Eline en Rutger als voor ons ouders een beetje moeilijk geweest. In eerste instantie vooral voor hen, we hebben gekozen om ze wel te laten inenten voor de mexicaanse griep, helaas waren daar wel flinke bijwerkingen van. Koorts, buikpijn (Eline) en Rutger deed ook mee met verhoging, maar die had het vooral de dagen daarna met zichzelf erg moeilijk (of nou ja vooral dan met zijn mama :(
We hebben leuke momenten gehad, maar soms waren de dagen lang en zwaar, veel ruzie en toen verzwikte Rutger met dansen ook nog zijn enkeltje... ohw bah.

De tweede prik was nog vervelender dan de eerste en zo was iedereen best moe de afgelopen tijd, ligt er een flinke stapel was om weg te werken en is het de dagen met rust en thuis zijn uitzitten. Al maken we er dan wel wat van, maar het is jammer dat die prikken zo op de kinderen inwerken.

Daarbij komt in deze dagen ook het eigen willetje wel is wat duidelijker naar voren en zo gingen we met z'n drieën naar de markt (net tussen de prikken in toen ze beide weer aardig opgeknapt waren van prik 1). Rutger vroeg als eerste om voorop te mogen en van mij mocht dat uiteraard. Helaas had Eline toch echt andere plannen en eiste al snel het plekje voorop. maar ja beloofd is beloofd. Waarop zij zegt; OK, ik lopen markt... (jaja meisje... dat zullen we nog wel is zien!). Dus Rutgerd die een au voetje had voorop en Eline besloot te gaan lopen. Ik had alle tijd en dacht dat ze wel snel op zou geven, maar dat had deze moeder heel erg verkeerd gezien. Al fietsend naast haar (als we door de wijk gingen), lopend naast haar (bij het oversteken) en vooruit fietsend (in het park zonder oversteken), genoot Eline van haar wandeling. Al zingend en stappend ging zij voort. Dan baal ik dat ik geen fototoestel bij me heb.

Rutger vond het wel grappig, maar ook wel vreemd dat Eline deze manier van naar de markt gaan koos. Halverwege werd ze moe en bood ik haar nogmaals aan om mee te fietsen, ze had zo haar eisen: VOOROP! Helaas voor haar had moeders nu eenmaal ook een belofte met Rutger en toen ik zei: Nee, achterop besloot zij met nieuwe energie haar tocht voort te zetten. Mensen vonden het schitterend zo'n klein meisje zo stevig door te zien lopen of probeerden haar over te halen om met me mee te gaan... maar nee: ZIJ MOEST LOPEN!
De hele tocht wandelde zij voort. 2,2 km (zie ik net op googlemaps!).
Een flinke wandeling voor twee peuterbeentjes, daarna nog slenteren met mama over de markt en door de supermarkt... en jawel daarna eindelijk VOOROP!!!

Quiet time was wat verlaat, ook de lunch moest even wachten. Eline was wel trots dat ze het hele stuk gelopen heeft (haar mama ook), maar 's avonds na een worteltje gegeten te hebben was het op met de energie en was ze toe aan haar welverdiende rust.


Om half 11, toen we haar nog even naar de wc lieten gaan, werd ze wakker en samen met papa, die net thuis was, at ze nog even heerlijk haar wortelen, kibbeling (die hadden we immers gehaald op de markt) en haar aardappel patatjes op! Mmmmmm een enorme traktatie zo laat op de avond. Papa en dochter genoten van dit aandachtsmoment. Rutger en ik hadden dat al gehad toen papa nog niet thuis was en Eline al in dromenland lag....